Home Blog Self Innovation Η Ανάγκη του Εγκεφάλου να Πιστεύει στο Υπερφυσικό και να Χτίζει Πεποιθήσεις

Η Ανάγκη του Εγκεφάλου να Πιστεύει στο Υπερφυσικό και να Χτίζει Πεποιθήσεις

υπερφυσικό και εγκέφαλος.

Το υπερφυσικό ήταν πάντα ένας πανίσχυρος πόλος έλξης. Όλοι μας, είτε ως παιδιά είτε ως ενήλικοι έχουμε αφήσει ένα μικρό χώρο στο μυαλό μας για να πιστέψει το απίθανο. Το 2009, έγινε μια από τις μεγαλύτερες έρευνες Παγκοσμίως σε 2. 303 ανθρώπους και τα αποτελέσματα ήταν αποκαλυπτικά.

Το 76% πιστεύει στα θαύματα, το 75% στον Παράδεισο, το 72% σε Αγγέλους, το 61% στην Κόλαση, το 42% σε φαντάσματα και το 32% σε UFO’s. Το καλύτερο; Το 45% των ανθρώπων πιστεύει στην Εξελικτική Θεωρία του Δαρβίνου. Όταν περισσότεροι πιστεύουν στην Κόλαση απ’ ότι στην Εξέλιξη, τότε αυτό το κομμάτι της ανθρώπινης συμπεριφοράς σε τραβά βίαια σε μια ανάλυση. Γιατί; Τι είναι αυτό που μας κάνει να πιστεύουμε σε Αστικούς Μύθους και γιατί το υπερφυσικό είναι τόσο ελκυστικό;

Σε ένα από τα κορυφαία επεισόδια των Simpsons το 1997, εμφανίζεται ο Nimoy από το Star Trek. Σε έναν ιδιοφυή πρόλογο θα αναφέρει:

<< Η ακόλουθη ιστορία με εξωγήινους είναι αληθινή. Και όταν λέω αληθινή, εννοώ ψεύτικη. Είναι όλα ψέματα. Αλλά είναι διασκεδαστικά ψέματα και στο τέλος, αυτή δεν είναι η αλήθεια; Η απάντηση είναι όχι! >>

Περίεργες φράσεις για το υπερφυσικό θα μας σημαδέψουν και θα καθοδηγήσουν την φαντασία μας σε περίεργα ταξίδια. Μην εμπιστεύεσαι κανένα, η αλήθεια είναι εκεί έξω, θέλω να πιστέψω.

Θεωρώ πως η αλήθεια είναι σίγουρα εκεί έξω αλλά σπανίως είναι προφανής. Το τι θέλω να πιστέψω στηριζόμενος στα συναισθήματα μου και στα στοιχεία που έχω στα χέρια μου, πολλές φορές έρχονται σε σκληρή σύγκρουση.

Είναι αρκετές οι φορές που γνωστοί μου με έχουν χαρακτηρίσει ως σκεπτικιστή. Η αλήθεια είναι πως η μελέτη της ανθρώπινης συμπεριφοράς κάθε άλλο παρά φυσιολογική είναι. Όταν παρατηρώ τον εαυτό μου να έχει την πειθαρχία να δουλεύει 15 ώρες ασταμάτητα για ένα project και από την άλλη, αν δεν πιω καφέ το πρωί, να περιφέρομαι σαν τρελός γύρω από το γραφείο μου, τότε καταλαβαίνεις πως το πράγμα χρειάζεται ανάλυση. Σοβαρή ανάλυση.

Και να φανταστείς πως τα στατιστικά δεν τελειώνουνε εδώ. Το 2006, σε μια έρευνα που διεξήχθη από το Reader’s Digest σε 1. 006 ανθρώπους διαπιστώθηκε πως το 43% πιστεύει πως μπορεί να διαβάσει το μυαλό των άλλων ανθρώπων, το 42% πως ονειρεύτηκε ένα γεγονός που δεν είχε συμβεί ακόμα και το 62% πίστευε πως μπορούσε να ξέρει ποιος τους έπαιρνε τηλέφωνο πριν καν κοιτάξουν την οθόνη του κινητού τους.

Η διαδικασία μέσω της οποίας πιστεύουμε στο υπερφυσικό στηρίζεται σε έναν συνδυασμό προσωπικών ψυχολογικών αναγκών και βαθύτερων κοινωνικών αλλαγών.

Η Δημιουργία των Πεποιθήσεων μας

Σχηματίζουμε τις πεποιθήσεις μας μέσω μια ποικιλίας από υποκειμενικές, προσωπικές, συναισθηματικές και ψυχολογικές αιτίες σε ένα περιβαλλοντολογικό πλαίσιο που δημιουργείται από γονείς, φίλους και κουλτούρα. Αφού σχηματίσουμε αυτές τις πεποιθήσεις, στην συνέχεια τις υπερασπιζόμαστε με ένα σύνολο από λεκτικούς λόγους, συμφωνίες και λογικές εξηγήσεις. Οι πεποιθήσεις έρχονται πρώτες και οι εξηγήσεις τους δεύτερες. Οι αντιλήψεις μας για την εξωτερική πραγματικότητα εξαρτώνται, όσο περίεργο και αν ακούγεται, από τις πεποιθήσεις που έχουμε γι’ αυτήν.

Ο εγκέφαλος μας, συνδέει τις μικρές τελείες και στίγματα που αφήνουν οι πληροφορίες που μας προσφέρει απλόχερα η καθημερινότητα μας, με μοτίβα που έχουν νόημα για εμάς. Αυτό συμβαίνει γιατί χρειαζόμαστε μια διαρκή εξήγηση των λόγων που συμβαίνει το οτιδήποτε. Αυτά τα μοτίβα γίνονται πεποιθήσεις και αυτές με τις σειρά τους ο τρόπος που κατανοούμε την πραγματικότητα.

Παρόλο που κάποιος μπορεί να πιστεύει στο υπερφυσικό και σε έμενα, για παράδειγμα, να φαίνεται περίεργο, δεν μπορώ να αγνοήσω πως όλα έχουν κάποιο νόημα. Το ότι δεν κατανοώ το νόημα που δίνει κάποιος σε ένα συμβάν που θεωρώ υπερφυσικό, δεν σημαίνει πως έχω περισσότερο δίκιο από αυτόν. Περίεργο ε; Όχι και τόσο…

Η Θεωρία πως ο ρεαλισμός εξαρτάται από τις πεποιθήσεις μας δεν είναι μια τυχαία ανακάλυψη. Ονομάζεται belief – dependent realism και προέρχεται από την επιστημονική Φιλοσοφία που ονομάζεται model – dependent realism και είναι δημιούργημα του Κοσμολόγου Stephen Hawking του Πανεπιστημίου του Cambridge και του Μαθηματικού Leonard Mlodinow.

Οι δύο αυτοί επιστήμονες, στο βιβλίο τους The Grand Design εξηγούν πως επειδή κανένα μοντέλο δεν μπορεί να εξηγήσει αντικειμενικά την πραγματικότητα, ο καθένας μας μπορεί να χρησιμοποιήσει διαφορετικά μοντέλα εξήγησης της πραγματικότητας. Αυτό δεν σημαίνει βέβαια πως το μοντέλο του Πτολεμαίου είναι πιο ακριβές από το μοντέλο του Κοπέρνικου!

Ο Κβαντικός Εγκέφαλος Προβλέπει το Μέλλον

Μήπως θεωρείς υπερφυσικό πως κάποιο όνειρο που είδες βγήκε αληθινό; Η αλήθεια είναι πως ένα τεράστιο ποσοστό ανθρώπων πιστεύει πως τα όνειρα τους βγαίνουν αληθινά. Από την άλλη, εκτός από τον εξωπραγματικό ρεαλισμό των ονείρων, υπάρχει και το ένστικτο.

Το ένστικτο στηρίζεται πολλές φορές στην ικανότητα να προβλέπουμε ένα γεγονός πριν έρθει. Ένας μεγάλος αριθμός επιστημόνων, πιστεύει πως ο εγκέφαλος μας δίνει σημάδια μέσω της συνειδητής μας επίγνωσης για μελλοντικά γεγονότα.

Ο όρος ονομάζεται predictive anticipatory activity(PPA) και περιγράφεται ως ένα φαινόμενο όπου τυχαία επιλέγει μελλοντικά γεγονότα, και τα προσδοκεί σε μια συχνότητα όπου σε στατιστικό επίπεδο ξεπερνά την τύχη! Η διαδικασία αυτή στηρίζεται στο Αυτόνομο και Κεντρικό Νευρικό Σύστημα και κάθε άλλο παρά υπερφυσικό φαινόμενο είναι.

Μπορεί να θεωρηθεί πως είναι ένας υποσυνείδητος φυσιολογικός πρόλογος της συνειδητής επίγνωσης μελλοντικών γεγονότων. Το σώμα μας βιώνει μια υποσυνείδητη μικρό – αντίδραση του εξωτερικού κόσμου, πριν αυτός παρουσιαστεί. Ομολογουμένως, είναι εντυπωσιακό.

Οι τελευταίες Θεωρίες στην Neuroscience, μαρτυρούν πως ο εγκέφαλος μας είναι ένα μη – γραμμικό σύστημα και πως οι Κβαντικοί μηχανισμοί συνδέονται άμεσα με τους Βιολογικούς οργανισμούς. Αυτό σημαίνει πως ένας Βιολογικός οργανισμός μπορεί να κάνει παρατηρήσεις του μέλλοντος και να επηρεάσει παρατηρήσεις του παρελθόντος.

Έτσι κι αλλιώς, η ίδια η εξέλιξη του ανθρώπινου είδους είναι μια τυχαία μετάλλαξη. Το DNA μας αποτελείται από τα λεγόμενα ARE’S τα οποία ονομάζονται  ancient repetitive elements. Είναι γονίδια τα οποία έχουν την ικανότητα να αντιγράφουν τον εαυτό τους και να εισάγονται σε άλλες περιοχές του Γονιδιώματος. Η Δαρβινική Θεωρία αναφέρει χαρακτηριστικά πως οι μεταλλάξεις που δεν επηρεάζουν την βασική λειτουργία του γονιδιώματος, θα επαναλαμβάνονται σταδιακά με τον χρόνο.

Παρόλο που αρχικά οι επιστήμονες πίστευαν πως τα ARE’s είναι σπάνια φαινόμενα, υπολογίζεται πως το ανθρώπινο γονιδίωμα έχει επηρεαστεί σε ποσοστό 45% από αυτά! Το πώς και το γιατί παραμένει σε μεγάλο ποσοστό ένα μυστήριο.

Η ανάγκη του μυαλού μας να συμπληρώνει μόνο του τα κενά, δεν είναι τελικά τόσο παράξενη όσο ακούγεται. Όταν μια εξήγηση δεν μας ικανοποιεί, τότε αποκτούμε το δικαίωμα να δώσουμε ένα προσωπικό νόημα και χρώμα σε μια κατάσταση. Αυτή η διαδικασία μπορεί να χαρακτηριστεί ως έμφυτη ανασφάλεια. Από την άλλη, μπορεί να είναι μια διαφορετική μορφή δημιουργικότητας. Έτσι και αλλιώς, αυτό δεν είναι τελικά ζωή; Η ελευθερία να δίνεις το δικό σου νόημα στις καταστάσεις.

Το ότι το ανθρώπινο γένος μπορεί να είναι αποτέλεσμα Θεϊκής παρέμβασης ή μια παραξενιά της Φύσης βρίσκεται ακόμα σε debate. Όσο καθυστερούν να δοθούν σοβαρές εξηγήσεις, τόσο η ανάγκη για πίστη στο υπερφυσικό αυξάνεται.

Όμως έχει σημασία η εξήγηση ή το νόημα που επιλέγουμε να δώσουμε σ’ αυτήν; Αν η εξήγηση που θα δώσουμε μας κάνει καλύτερους σε όλους τους τομείς της ζωή μας, τότε τι σημασία έχει; Έτσι κι αλλιώς, όλα είναι ένα διασκεδαστικό ψέμα. Και η αλήθεια βρίσκεται στο κατά πόσο διασκεδάζουμε από το ψέμα αυτό. Η μήπως όχι;

 

Χρήστος Παπανίκας