Home Blog Business Development Ηγέτης και Προσωπικό – Η συνταγή για απόδοση και αντοχή!

Ηγέτης και Προσωπικό – Η συνταγή για απόδοση και αντοχή!

Ο Ηγέτης θα περάσει την νοοτροπία της οικογένειας στα υπόλοιπα στελέχη και αυτοί στους συνεργάτες τους, με τον τρόπο που θα την εκλάβουν από τον πρώτο

Πολλοί CEOs μεγάλων πολυεθνικών, παραδοσιακών επιχειρήσεων με βαθιά ιστορία και στηριζόμενες σε δοκιμασμένα business plans που δίνουν σημασία στο αποτέλεσμα, αλλά και CEOs νεοφυών επιχειρήσεων (start ups) ή μικρών προσπαθειών που παλεύουν για να γίνουν μεγαλύτερες άρα και δίνουν σημασία στην ανάπτυξη, συμφωνούν πλέον σε κάτι και το δηλώνουν σε κάθε ευκαιρία δημόσια ή πίσω από τα γραφεία τους:

Η εταιρεία μας δεν χαρακτηρίζεται αποκλειστικά από τις υπηρεσίες ή τα προϊόντα μας. Η εταιρεία μας χαρακτηρίζεται κυρίως από τους ανθρώπους μας

Οι άνθρωποι μιας εταιρείας είναι αυτοί που στα μάτια του καταναλωτή ή πελάτη, εκπροσωπούν την αξία της, την ποιότητά της και την κουλτούρα της. Δενόμαστε σαν καταναλωτές με τους ανθρώπους της εταιρείας που επιλέγουμε αρχικά και δευτερευόντως με την υπηρεσία που αγοράζουμε. Η παραπάνω διαπίστωση οδηγεί σε εξαιρετικά σημαντικά συμπεράσματα.
Αυτά τα χαρακτηριστικά δεν μπορεί να παρά να είναι απολύτως ανάλογα της προσωπικότητας και των προσωπικών αξιών του ηγέτη της εταιρείας. Αυτός δίνει το ρυθμό, ορίζει την στρατηγική και εμπνέει κάθε μέλος της ομάδας. Οι αξίες του θα μεταφερθούν στους υφισταμένους του, και αυτοί θα τα μεταφέρουν, κυρίως με τον ίδιο τρόπο που θα τα το μεταφέρει αυτός στους τελευταίους και έτσι θα φθάσουν ως τον τελευταίο μέλος στην αλυσίδα της ιεραρχίας

 

Ο Ηγέτης θα περάσει την νοοτροπία της οικογένειας στα υπόλοιπα στελέχη και αυτοί στους συνεργάτες τους, με τον τρόπο που θα την εκλάβουν από τον πρώτο

Ο Ηγέτης θα περάσει την νοοτροπία της οικογένειας στα υπόλοιπα στελέχη και αυτοί στους συνεργάτες τους, με τον τρόπο που θα την εκλάβουν από τον πρώτο

 

Το αμέσως επόμενο συμπέρασμα που βγαίνει είναι πως βάσει αυτού, η απόδοση της εταιρείας και τα αποτελέσματά της, ακόμα και αν αυτοί αποτελείται από χιλιάδες εργαζομένους, είναι ανάλογα της προσωπικότητας και αξιών του ηγέτη.

O Jack Welch ήταν CEO της General Electric τα καλά χρόνια για την Αμερικάνικη αλλά και παγκόσμια οικονομία των δεκαετιών του ’80 και του ’90. Κατά την διάρκεια της θητείας του ο Welch εκατονταπλασίασε σε επιστροφή τις επενδύσεις των μετόχων. Μια επένδυση στην αρχή της θητείας του Welch της τάξης των 100 δολαρίων θα επέστρεφε όταν θα έφευγε από την General Electric ένα ποσό της τάξης των 5.000 δολαρίων. Οι πωλήσεις από τα $27 δις έφθασαν στα $130 δις. Πέτυχε πολλά και όλοι το αναγνωρίζουν. Όμως μέρος της στρατηγικής του Welsh περιελάμβανε το εξής: Κάθε χρόνο απέλυε το 10% των υπαλλήλων του που δεν είχαν καλή απόδοση. Παράλληλα προχωρούσε σε συγχωνεύσεις ή πωλήσεις εταιρειών του ομίλου ασχέτως αν αυτές οδηγούσαν μαθηματικά στην απώλεια θέσεων εργασίας. Επί των ημερών του εκτιμάται πως 100.000 θέσεις εργασίας χάθηκαν. Αν αξιολογούσαμε τον Welsh από την μεριά των μετόχων ήταν απολύτως επιτυχημένος αν και σε απολύτως ευνοϊκό οικονομικό περιβάλλον. Αυτό που δεν κατάφερε να χτίσει όμως ήταν μια εταιρεία με διαρκώς υψηλή απόδοση. Ο Welsh αλλά και άλλοι σε εκείνη την περίοδο, «δημιουργούσαν» κέρδος αξιοποιώντας το προσωπικό ως μια αναλώσιμη πηγή υπέρ των εσόδων.

Αυτή η εταιρεία όπως και η Enron, όταν ήρθαν τα δύσκολα – 2000 και έπειτα, κόμπιασαν. Γονάτισαν σε βαθμό που δεν το πρόδιδε η προηγούμενη «νουμερικά» αισθητά καλή απόδοσή τους. Τα νούμερα δεν πήγαιναν καλά. Οι πωλήσεις δεν αυξάνονταν με τους ίδιους ρυθμούς, το αντίθετο μάλιστα. Ο ίδιος ο διάδοχος του, είπε αναφερόμενος σε αυτόν : «Όταν ο Welsh ήταν στα πράγματα ακόμα και ένας σκύλος θα μπορούσε να φέρει αποτελέσματα.» Η Standard & Poor’s πήρε πίσω την ένδειξη ΑΑΑ για την πιστοληπτική φερεγγυότητα της General Electric και ο ίδιος ο Welsh, πολλά χρόνια αφού είχε αποσυρθεί είπε : «Το να συγκεντρώνεσαι μόνο στην αξία της μετοχής είναι η πιο χαζή ιδέα στο κόσμο.» Ο Welsh μέσα στην προσπάθειά του να μεγιστοποιήσει τα κέρδη δεν είχε καταλάβει πως στα δύσκολα δεν σε σώζουν τα νούμερα αλλά οι άνθρωποι.

Κάτι που είχε καταλάβει ο James Sinegal της Costco. Ο Sinegal δούλευε με τον ακριβώς αντίθετο τρόπο. Μάλιστα, είχε δεχθεί από αναλυτές της Wall Street τεράστια κριτική για την «αδυναμία» του όπως φαινόταν τότε να πάρει αποφάσεις που ενδεχομένως να έβλαπταν το προσωπικό. Η Costco στήριζε την άποψη των εργαζομένων για καλύτερους μισθούς, δεν πέρναγε το κόστος της υγειονομικής περίθαλψης στους εργαζομένους όπως έκαναν άλλοι, έδινε πάντα παραπάνω σε ωρομίσθιο σε σχέση με τις ανταγωνίστριες εταιρείες και φυσικά, στις δύσκολες στιγμές, αντί για μείωση όπως έκαναν οι άλλοι, έδωσε αύξηση στους υπαλλήλους, γιατί «τώρα την χρειάζονται περισσότερο».

Αποτελέσματα των παραπάνω είναι πως στις εποχές των δύο αυτών ηγετών, ενώ στην General Electric θα είχες μια απόδοση 600% πάνω στην επένδυσή σου, στην Costco θα είχες 1200%. Παράλληλα, οι άνθρωποι της Costco, πέρασαν την εταιρεία από την κρίση. Αν και η κρίση χτύπησε, η Costco είχε κάθε χρόνο της κρίσης καθαρά κέρδη $1 δις ενώ παράλληλα είχε και το μεγαλύτερο εργασιακό κόστος, δηλαδή μεγαλύτερους μισθούς και παροχές από τις αντίστοιχες εταιρείες του κλάδου.

Οι πελάτες δεν θα συνδεθούν, δεν θα ταυτιστούν και δεν θα αγαπήσουν ποτέ μια εταιρεία αν δεν την αγαπήσουν πρώτα οι υπάλληλοί της. Και δεν θα την αγαπήσουν αν το μεγαλύτερο ποσοστό της δεν νιώθει ασφάλεια και θαλπωρή μέσα στην αγκαλιά της εταιρείας – οικογένειας. Οι πελάτες θα προτιμήσουν να εμπιστευτούν εταιρείες που οι υπάλληλοί τους, που είναι και η πρώτη γραμμή και το πρόσωπό της, είναι εκεί για να τους βοηθήσουν με κάθε τρόπο. Και οι υπάλληλοι αυτοί, δεν θα μπορούν να τους βοηθήσουν με κάθε τρόπο αν νιώθουν κάθε ώρα άγχος για την θέση τους ή δεν νιώθουν πως η εταιρεία εκτιμά τις πρωτοβουλίες τους. Και το να αγαπήσουν την εταιρεία οι πελάτες, είναι το απόλυτο ζητούμενο σε περιόδους κρίσης, όταν δηλαδή οι καταναλωτές αποδεδειγμένα ξοδεύουν μόνο σε κάτι που θα είναι ποιοτικό. Και ποιοτικό κυρίως είναι ότι μας κάνει να νιώθουμε όμορφα με την απόκτησή του.

Αν ο Πωλητής – Παιδί νιώσει όμορφα για τα την εταιρεία – οικογένεια που ανήκει, επειδή ο ηγέτης το έχει εμπνεύσει, τότε και ο Πελάτης θα θελήσει να γίνει και αυτός μέλος της οικογένειας.

Σπύρος Ανδριανός