Home Blog Self Innovation Lucy και ο Μύθος πως Χρησιμοποιούμε το 10% του Εγκεφάλου μας

Lucy και ο Μύθος πως Χρησιμοποιούμε το 10% του Εγκεφάλου μας

Το 10% του εγκεφάλου.

Όταν είδα το trailer της ταινίας πήρα μια απόφαση που αργότερα θα μετάνιωνα. Η αλήθεια είναι πως ήμουν περίεργος να δω το πώς μια φαινομενικά καλογυρισμένη ταινία θα ξεδίπλωνε τις ικανότητες του εγκέφαλου μας. Όπως άφησα να εννοηθεί και στην αρχή, όλοι κάνουμε λάθη…

Ο Πραγματικός Rain Man

Η ταινία Rain man που βγήκε στις αίθουσες το 1988, δεν περιλαμβάνει μόνο την εκπληκτική ερμηνεία του Dustin Hoffman αλλά στηρίζεται και στις ικανότητες ενός υπαρκτού προσώπου.

Ο πραγματικός Rain Man ονομάζεται Kim Peek και εκ πρώτης όψεως φαίνεται ως ένα άτομο με ειδικές ανάγκες. Όμως, οι ικανότητες του ενέπνευσαν την οσκαρική ταινία του ’88.

Μια απώλεια στο τμήμα του εγκεφάλου του που ονομάζεται Corpus Callosum, και ενώνει το δεξί με το αριστερό ημισφαίριο, προσέφερε εκπληκτικές ικανότητες μνήμης στον πραγματικό πρωταγωνιστή της ταινίας.

Ο Peek, από τότε που γεννήθηκε, είχε την δυνατότητα να θυμάται και την παραμικρή λεπτομέρεια από οποιοδήποτε απόσπασμα  βιβλίου και αν διάβαζε. Είχε την ικανότητα να κάνει εξαιρετικά πολύπλοκους μαθηματικούς υπολογισμούς σε δευτερόλεπτα και πέρασε αρκετές ώρες με τον Hoffman όταν ο δεύτερος προετοιμάζονταν για τον ρόλο του.

Ωστόσο, η Lucy εκτόξευσε τις ικανότητες του εγκεφάλου σε άλλα επίπεδα.

Αν και όσο έβλεπα την ταινία απορούσα γιατί κάποιος σκηνοθέτης δεν έχει φτιάξει ακόμα μια ταινία που να στηρίζεται στις επιστημονικές γνώσεις της υπεράνθρωπης απόδοσης, η Lucy κυριολεκτικά πήγε το concept του εγκεφάλου στο διάστημα.

Παρόλο που στην αρχή άφησα να περάσει ασχολίαστο το γεγονός πως σαπίζει στο ξύλο έναν κακοποιό(πότε έμαθε πολεμικές τέχνες;), στην συνέχεια τα πράγματα παίρνουν τέτοια τροπή που ακόμα και στοιχειώδεις γνώσεις εγκεφάλου να έχεις, τουλάχιστον θα απορήσεις.

Κάποιες από τις ικανότητες εγκεφάλου που αποκτά κατά την διάρκεια της ταινίας, η Lucy, είναι: Extra Sensory Perception(ο uri geller θα ζήλευε), απόλυτο έλεγχο των κυττάρων του σώματος της, ικανότητα ελέγχου του σώματος άλλων ανθρώπων, τηλεκίνηση, έλεγχο τηλεπικοινωνιών, αιώρηση(όπως ο Superman), αλλαγή μορφής του σώματος της(Η Δαρβινική Θεωρία περί εξέλιξης καταρρίπτεται), γρήγορη επούλωση πληγών(καλύτερη από τον Wolverine), έλεγχο τηλεόρασης(χρήσιμο!), δημιουργία ενεργειακών πεδίων, αστρική προβολή, ηλεκτρομαγνητική χειραγώγηση, ταξίδι στο χρόνο, τηλεπάθεια.

Για αυτό που απορώ περισσότερο δεν είναι τόσο πως κάποιος πληρώθηκε για να φτιάξει την συγκεκριμένη ταινία όσο για το επίπεδο έρευνας που έκαναν. Μια απλή αναζήτηση στο google να κάνεις, θα καταλάβεις μέσα σε λίγα λεπτά πως το 10% της δύναμης του εγκεφάλου είναι ένας μύθος.

Και εκτός των παραπάνω, δεν χρειάζεται η πρωταγωνίστρια να περνά εξελικτικές φάσεις που χρειάζονται δισεκατομμύρια χρόνια, μέσα σε λίγες ώρες. Αν δείξεις απλά έναν αθλητή που με την απαραίτητη προπόνηση, γονίδιο και αναβολικές ουσίες κάνει τα 100 μέτρα σε λιγότερο από 10 δευτερόλεπτα, πιστεύω πως έχεις καλύψει το θέμα της υπεράνθρωπης ικανότητας. Και αυτό χωρίς να σηκώνεις τους αντιπάλους σου στον αέρα με την σκέψη ή να φιλάς ξαφνικά αστυνομικούς για να αισθανθείς πως είσαι ακόμα άνθρωπος!

Και το τέλος; Μια αρχαία τραγωδία που σε εισάγει στο απόλυτο φιλοσοφικό παράδοξο της ανθρώπινης ύπαρξης. Αν η απόλυτη εξέλιξη του ανθρώπου είναι να καταλήξει σε usb stick και να φωνάζει « είμαι παντού », τότε προτιμώ να παραμείνω φυσιολογικός με όποιο τίμημα κι αν χρειάζεται να πληρώσω.

Υπάρχει λόγος…

Όπως και στο Limitless, έτσι και στο Lucy, οι πρωταγωνιστές αποκτούν απεριόριστη πρόσβαση στο υποσυνείδητο. Σίγουρα, η σκέψη από μόνη της είναι αρκετά ελκυστική, όμως δεν είναι τόσο απλό όσο φαίνεται.

Το υποσυνείδητο μας επεξεργάζεται περίπου 2 εκατομμύρια πληροφορίες το δευτερόλεπτο. Το να αποκτήσουμε συνειδητή επίγνωση τόσο μεγάλης ποσότητας πληροφοριών, είναι πιο πιθανό να ανοίξει το παράθυρο της τρέλας παρά της διάνοιας. Για όλες τις ικανότητες έτσι κι αλλιώς, χρειάζεται να πληρώσεις και το αντίστοιχο τίμημα για να τις αποκτήσεις.

Εκτός των παραπάνω βέβαια, η ικανότητα του εγκεφάλου να ανατρέχει στην μνήμη για να πάρει πληροφορίες δεν είναι ακριβώς όπως φαίνεται στην ταινία. Η κάθε μνήμη αποθηκεύεται με συγκεκριμένη συναισθηματική ένταση και ο εγκέφαλος δεν γνωρίζει αν η ένταση αυτή είναι αρνητική ή όχι.

Αυτό έχει ως αποτέλεσμα όταν ανακαλεί, να μην προσφέρει μόνο χρήσιμες πληροφορίες αλλά και μεγάλη συναισθηματική ένταση από παλιότερες τραυματικές εμπειρίες.

Και τι γίνεται με το 10% του Εγκεφάλου;

Τίποτα! Απλά δεν γίνεται τίποτα. Η ικανότητα και η λειτουργία του εγκεφάλου δεν αντιστοιχεί σε ποσοστά όπως έδειχνε να αυξάνονται σταδιακά στην ταινία. Όλα τα τμήματα του εγκεφάλου συνεργάζονται σε μια προσπάθεια αρμονικής συντήρησης.

Η λειτουργία του εγκεφάλου, μάλιστα, είναι τόσο έντονη που απαιτεί το 20% της συνολικής ενέργειας του σώματος. Βέβαια, το πώς η πρωταγωνίστρια της ταινίας επιλέγει βαφή και αλλάζει το χρώμα των μαλλιών της αλλά και το μήκος τους, είναι ένα θέμα που τρομάζω στην ιδέα της ανάλυσης του(επειδή πολύ απλά δεν αναλύεται).

Το μέγιστο της ανθρώπινης ικανότητας δεν αντιστοιχεί στην Θέωση αλλά στην απλότητα. Και ο εγκέφαλος το γνωρίζει πολύ καλά. Όλα του τα τμήματα λειτουργούν ταυτόχρονα αλλά με διαφορετική ένταση.

Το ότι ζωγραφίζεις, για παράδειγμα, δεν σημαίνει πως λειτουργεί μόνο το δημιουργικό ημισφαίριο και το λογικό απενεργοποιείται. Απλά, η συμμετοχή του κάθε τμήματος είναι ένας έξυπνα τοποθετημένος παίκτης με συγκεκριμένο ρόλο και θέση.

Προσωπικά, δεν χρειάζεται να δω μια πρωταγωνίστρια να αλλάζει σε κλάσματα δευτερολέπτου τις κόρες των ματιών της για να πειστώ πως οι ανθρώπινες ικανότητες δεν έχουν όρια. Είναι too much και γραφικό.

Μου αρκεί να γνωρίζω πως πριν αρκετά χρόνια, ένας κουφός μουσικός δημιούργησε ένα αριστούργημα που στο άκουσμα του παίρνω κίνητρο να εκφράσω τις δικές μου ικανότητες.

 

Χρήστος Παπανίκας